Przegląd EKP

Instrukcja redakcyjna

Przegląd Europejskiej Kultury Prawnej

Instrukcja redakcyjna dla autorów

(stosowana od numeru 8 Przeglądu Europejskiej Kultury Prawnej)

ROZDZIAŁ I

ZAGADNIENIA OGÓLNE

  1. Artykuły, glosy, opinie, recenzje i inne formy tekstowe składane do Przeglądu Europejskiej Kultury Prawnej (dalej: publikacje) winny być redagowane zgodnie z poniższymi wytycznymi.
  2. Autorem pracy może być jedynie student, doktorant albo absolwent, który nie uzyskał tytułu doktora z zakresu dowolnej dziedziny wiedzy, jeżeli temat jego pracy pozostaje w zgodności z tematyką czasopisma. Do publikacji dopuszcza się też prace doktorów, jeżeli w momencie nadesłania pracy autor nie uzyskał jeszcze tego stopnia naukowego.
  • 2

Wszelkie teksty nadsyłane do czasopisma niezgodne z poniższymi wytycznymi odsyłane są do poprawy. Jeżeli tekst zredagowany jest w sposób rażąco niezgodny z wymogami czasopisma, a autor nie nadeśle w terminie odpowiednio sformatowanego tekstu, redaktor naczelny może tekst odrzucić.

  • 3

Artykuł powinien liczyć maksymalnie 40 000 znaków wraz ze spacjami i przypisami. Wyjątkowo, za zgodą kolegium redakcyjnego, możliwa jest publikacja artykułu większej objętości.

ROZDZIAŁ II
ZASADY OGÓLNE

  • 4

Do każdej publikacji autor winien dołączyć następujące dane:

  1. student – rok studiów,
  2. doktorant – oznaczenie studiów doktoranckich, uczelni, instytutu, katedry,
  3. adres e-mail,
  4. streszczenie w języku polskim i angielskim na ok. 300 znaków,
  5. krótką notę o autorze,
  6. Oświadczenie o oryginalności i samodzielnym wykonaniu pracy.
  • 5

Pod względem formalnym, publikacja winna zawierać:

  1. W lewym górnym rogu imię i nazwisko autora zapisane kursywą i dużymi literami.
  2. Pod imieniem i nazwiskiem, kursywą oraz w nawiasie należy określić macierzystą uczelnię autora.
  3. Na środku strony, wielkimi literami, należy umieścić pogrubiony tytuł pracy.
  4. Streszczenie należy umieścić na końcu artykułu, na osobnej stronie. Na górze strony, na jej środku należy umieścić wielkimi literami słowo ,,STRESZCZENIE”, bądź odpowiednie słowo dla streszczenia w języku obcym. Odnośnie streszczenia w języku angielskim, oznacza się je zwrotem ,,SUMMARY”.
  • 6
  1. Każda publikacja podlega dwóm recenzjom pracowników naukowych w stopniu co najmniej doktora.
  2. Recenzja dokonywana jest na formularzu recenzyjnym dostępnym na stronie internetowej czasopisma bądź w wersji tradycyjnej.
  3. Recenzja dokonywana jest przez pracownika naukowego, reprezentującego inną uczelnię, niż autor tekstu.
  4. Recenzje są anonimowe. Tożsamość recenzentów oraz autorów nie jest zdradzana autorom oraz pozostałym recenzentom.
  5. Autorom redakcja może przesłać recenzje w formie zanonimizowanej, po usunięciu imienia, nazwiska oraz podpisu autora recenzji.
  6. Ostateczna decyzja o akceptacji tekstu do publikacji podejmowana jest przez kolegium redakcyjne, przy uwzględnieniu recenzji.

 

  • 7
  1. Po zakończeniu recenzji, redakcja przekazuje teksty autorowi w celu dokonania poprawek redakcyjnych oraz recenzenckich w wyznaczonym terminie.
  2. W przypadku nieodesłania poprawek, kolegium redakcyjne może odrzucić tekst,  o czym zawiadamia autora.
  3. Po otrzymaniu poprawionego tekstu, redakcja przesyła go do korekty.
  4. W przypadku konieczności naniesienia wielu poprawek, redakcja może odesłać tekst autorowi w celu naniesienia poprawek od korekty.
  5. Po naniesieniu uwag korekty, praca zostaje poddana ostatecznej redakcji i przekazywana do publikacji.

ROZDZIAŁ III

PRZYPISY

  • 8 KSIĄŻKA

Autor/Autorzy: inicjał imienia oraz nazwisko, Tytuł, Numer tomu i jego tytuł (w opisie pojedynczego tomu), – Miejsce i rok wydania, Nazwa serii i nr tomu w serii, numer stron(y)

Przykłady:

N. Gajl, Teorie podatkowe w świecie, Warszawa 1992, s. 24.

 P. Dec, P. Masiukiewicz, Podatek bankowy, Warszawa 2013, s. 112.

  • 9 ARTYKUŁ W ZBIORZE

Autor/Autorzy artykułu : inicjał imienia oraz nazwisko, Tytuł artykułu, [w:], Oznaczenie redaktora zbioru, tytuł zbioru, Miejsce, rok wydania, numer stron(y)

Przykłady:

M. Nowak, Nowe problemy prawa dewizowego [w:] M. Kowalski (red.) Problemy prawa, Wrocław 2010, s. 345–386.

N. Reich, Legal Protection of Individual and Collective Consumer Interests, [w:] H.W. Micklitz, N. Reich, The Basics of European Consumer Law, Macau 2007, s. 366.

W. Nykiel [w:] W. Nykiel, A. Mariański (red.), Komentarz do ustawy  o podatku dochodowym od osób prawnych. 2014, Warszawa 2014, s. 230.

P. Andrzejewski [w:] J. Kowalski, A. Nowak, Komentarz do Kodeksu postępowania karnego, Warszawa 2015, s. 200.

  • 10 ARTYKUŁ W CZASOPIŚMIE

Autor/Autorzy artykułu, Tytuł artykułu, Tytuł wydawnictwa ciągłego, rok, numer, strona.

Autor, Tytuł, „Czasopismo” t., rok, strona.

Autor, Tytuł, „Czasopismo” t., rok, numer, strona.

Autor, Tytuł, „Czasopismo” rok, numer, strona.

Autor, Tytuł, „Czasopismo” rok, strona.

Przykłady:

 C. Kosikowski Autonomia prawa podatkowego – głos krytyczny, ,,Przegląd Podatkowy” 2006, nr 7, s. 12.

2 A. Pułło, Z problematyki zasad prawa: idee ogólne w prawie konstytucyjnym, „Przegląd Sejmo­wy” 1996, nr 1, s. 19

3 M. Kowalski, Problemy aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, „Gazeta Prawna” z 10 sierpnia 2007 r., s. 6.

  • 11 ORZECZNICTWO SĄDOWE

Zgodnie oficjalnymi tytułami orzeczeń sądowych publikowanych w zbiorach urzędowych (np. OSN poszczególnych Izb Sądu Najwyższego, czy OTK ZU) datę orzeczenia poprzedza się zwrotem „z dnia”, a następnie zamieszcza się wskazanie dnia zapisanego cyframi arabskimi, nazwę miesiąca określoną słownie oraz wskazanie roku zapisanego cyframi arabskimi ze znakiem „r.”, jako skrótem wyrazu „rok”. Następnie podać należy sygnaturę aktu oraz publikator. np.:

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 33/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

W przypadku orzeczeń publikowanych wyłącznie w komputerowych bazach danych, należy to zaznaczyć poprzez podanie nazwy bazy i – jeżeli dana baza prowadzi – numeru ewidencyjnego, np.:

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CR 187/77 („Lex” nr 3281).

W przypadku powoływania się na niepublikowane orzeczenie, należy to zaznaczyć skrótem „niepubl.”, np.:

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2005 r., II SA/Lu 236/05 (niepubl.).

W przypadku orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, należy podawać także kursywą nazwę sprawy, np.:

Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 19 czerwca 2006 r., nr 35014/07, Hutten-Czapska przeciwko Polsce (niepubl.).

  • 12 ŹRÓDŁA INTERNETOWE

W przypadku cytowania źródeł elektronicznych, należy po nazwisku autora, tytule i – jeżeli istnieje – numerze strony, podać dokładny adres WWW wraz z datą ostatniego wejścia na stronę, np.:

1 J. Kowalski, Interpelacja w sprawie opłaty od posiadania psów z dnia 20 września 2013 r., http://www.orka.sejm.gov.pl/10120/download/interpelacja12312, [dostęp: 11 sierpnia 2015].

 UWAGI

  1. Przypis należy rozpocząć wielką literą i zakończyć kropką.
  2. Przypisy mają znajdować się na dole strony z zachowaną numeracją ciągłą.
  3. Należy stosować czcionkę Times New Roman, rozmiar 10.
  4. Odstępy między kolejnymi przypisami winny wynosić 1.0.
  5. W wypadku artykułów napisanych przez więcej niż trzech autorów należy podać pierwszego i skrót et al. (et alii / aliae).
  6. Jeżeli po raz drugi i kolejny pojawia się przywołane już w przypisach praca tego samego autora i jest to jedyna praca cytowana w artykule – zamiast tytułu należy zamieścić skrót  cit. (opus citatum).
  7. Jeżeli po raz drugi i kolejny pojawia się cytowane wcześniej dzieło danego autora i nie jest to jedyne jego dzieło cytowane wcześniej w danej publikacji – zamiast tytułu należy zastosować formę skróconą tytułu oraz dwukropek.
  8. Jeżeli bezpośrednio po dziele danego autora w tym samym przypisie przywołane jest inne jego dzieło – zamiast inicjału i nazwiska autora dajemy po średniku idem (tenże) lub eadem(taż). W kolej­nym przypisie należy ponowić inicjał imienia i nazwisko.
  9. Jeżeli przypis bibliograficzny zaczerpnięty został z tego samego dzieła, co przypis bezpośrednio go poprzedzający, stosuje się oznaczenie Ibidem
  10. W przypisach po skrócie „zob.” i „por.” nie należy stawiać dwukropka.
  11. W przypisach przywołujących publikacje obcojęzyczne stosujemy oryginalną terminologię: vol./Bd.; no/Nr., z wyjątkiem oznaczenia redaktora: (red.) a nie (Ed.)
  12. Odwołania do prac napisanych w obcych alfabetach (rosyjskim, arabskim, itp.) należy zostawić w oryginale. Autor może jednak dokonać jego transliteracji obok tekstu oryginalnego.
  13. Skróty nazw aktów prawnych stosowane w pracy autor winien zawrzeć w przypisie lub w nawiasie, następującym po pierwszym użyciu danej frazy.
  14. Jeżeli w tekście pojawia się imię i nazwisko, za pierwszym razem podać należy pełne imię i nazwisko, dopiero potem stosować należy skrócony zapis imienia albo samo nazwisko, np.: ,,Jak pisał Hans Kelsen… Podobne wątki pojawiają się także u H. Kelsena…”

 

 

Fundacja

Europejskiej Kultury Prawnej